Trots op die ene interland: ‘Als mensen vragen wie de tegenstander was, zeg ik soms: het was uit tegen Brazilië’

Romano Denneboom met het Oranje-shirt van zijn enige interland. © Pim Ras FotografieRomano Denneboom met het Oranje-shirt van zijn enige interland. Interview Trots op die ene interland: ‘Als mensen vragen wie de tegenstander was, zeg ik soms: het was uit tegen Brazilië’ Als Oranje in actie komt, denkt Romano Denneboom terug aan die ene interland in 2004 tegen Liechtenstein. ,,Wat één optreden in het Nederlands elftal betekent, dat besef je dan niet’’, zegt de 45-jarige Denneboom die al vijf kleinkinderen heeft. Mikos Gouka Voetbalverslaggever 30 september 2026, 12:00Laatste update: 12:28 Maak ons je Google-favoriet Romano Denneboom herinnert zich de verbaasde gezichten nog wel. Dan had hij net met zijn bezorgbusje van Albert Heijn de boodschappen afgeleverd en kreeg hij een blikje cola aangeboden. Veel tijd was er niet, vaak moest er op zo’n ochtend zevenhonderd kilo aan boodschappen worden rondgebracht. „Maar als ik daar dan zat met een koekjes of colaatje, dan kregen die mensen soms door dat ik profvoetballer was geweest’’, zegt hij. „Dan zag je ze denken ‘wat doet hij hier?’ Kijk, ik vond het eerlijk gezegd een heerlijke tijd en erg leuk om te doen. En er is helemaal niets mis met boodschappen bezorgen of überhaupt met werken na een voetbalcarrière. Maar ik had in mijn leven wel volop kansen gehad om niet meer in die situatie terecht te komen.’’ Als Denneboom daar op zo’n zaterdagochtend zat te praten, ging het vaak over die avond in 2004 in De Galgenwaard. Oranje won met 3-0 van Liechtenstein en de aanvaller van destijds NEC speelde zijn eerste en enige interland. „Wat één optreden in het Nederlands elftal betekent, dat besef je dan niet. Voor elke thuiswedstrijd krijg ik twee toegangskaarten, mijn hele leven lang.” „Met de oud-internationals heb ik de halve wereld afgereisd. Het was destijds een stageweek onder bondscoach Marco van Basten. Dat was al bijzonder. Ik kijk die serie van hem op Videoland, wat een grootheid. Nee, ik heb hem destijds niets gevraagd. Het was niet zo dat ik even aanschoof en zei ‘trainer, hoe ging dat nou bij Milan?’ Alles gaat ook heel snel, ook die 45 minuten tegen Liechtenstein. Weet je dat Dirk Kuijt ook debuteerde die avond?’’ Denneboom was een talent en met zijn carrière was niets mis. Het bracht hem geweldige herinneringen, een gigantisch netwerk en aanvankelijk een goed gevulde bankrekening. „Maar het geld was op een gegeven moment wel gewoon op.’’ Daar heeft hij vaak genoeg over verteld, stelt hij. „Ik zit in een goede flow, juist dat mag best benoemd worden. Ik geef nu lezingen voor het bedrijfsleven. Of ik organiseer voor bedrijven padeltoernooien waar oud voetballers of acteurs aan meedoen. Ik snap waarom Tijjani Reijnders afgelopen zomer van Manchester City naar Saoedi-Arabië vertrok. De hele familie financieel onafhankelijk maken is ook wat waard. Maar ik zit in een prima flow.’’ Romano Denneboom tijdens zijn ene interland tegen Liechtenstein. © Ed Oudenaarden Op zijn 29ste stopte hij al, als speler van Arminia Bielefeld. „Voetballen is geweldig. Mijn neefje David Garden speelt nu in de spits bij Excelsior. Ik kan hem soms wat advies geven. Weet je wat mooi is? Hij werkte voor hij een contract kreeg op Woudestein bij bol.com en dat vond hij heel leuk. Daar draaide hij in een vrije week nog weleens een dienstje, terwijl hij al prof was.” Denneboom weet dat er meer is dan voetbal. „Wat ik als speler moeilijk vond en wat nu nog erger is dan toen, zijn al die reacties van onbekende mensen. Uiteraard de negatieve. Ik werd daar down van. Voetballers zijn gevoelig voor kritiek. Ik had daar veel last van. Het werd een soort vijand in mijn hoofd, dan probeerde ik te ontdekken wie er in het stadion lelijke dingen riepen. Ik dacht ‘dat is toch niet degene die ik onlangs mijn shirtje heb gegeven’. Als een actie mislukte en het fluiten begon, dan werd ik toch onrustig. Dan ben je niet meer gefocust. Ook daar vertel ik over als bedrijven mij inhuren als spreker.’’ Vroeger was ik