Vandalen slaan toe in kabouterbossen: in het hele land worden kabouters aan diggelen geslagen

Kaboutervernielingen in Alphen. © Josh WaletKaboutervernielingen in Alphen. Met oproep Vandalen slaan toe in kabouterbossen: in het hele land worden kabouters aan diggelen geslagen Het kabouterbos in Alphen is inmiddels al drie keer vernield. En het blijkt niet het enige kabouterbos in Nederland dat keer op keer het doelwit is van vandalen. Wat maakt dat iemand een weerloze stenen kabouter aan diggelen slaat? Sterre van de Giessen Schrijft over Alphen en omgeving 24 september 2026, 21:30 Maak ons je Google-favoriet Kleine huisjes met stenen kabouters voor de deur. Pietepeuterige kleertjes aan de waslijn. Zo’n klassieke rode puntmuts die een kruiwagen voortduwt en natuurlijk de onvermijdelijke rode paddenstoel met witte stippen. Kinderen zijn er dol op. Volwassenen lopen er in hun kielzog vertederd achteraan. En vrijwilligers leggen hun ziel en zaligheid in zo’n kabouterbos. Des te pijnlijker is het als vandalen de boel dan aan gruzelementen slaan. In Alphen de afgelopen tijd maar liefst drie keer. Initiatiefnemer Gerda Bonninga kan het nauwelijks geloven. Al eerder zag ze de houten huisjes, die nog door haar pas overleden man waren gemaakt, aan diggelen liggen. De moed is haar in de schoenen gezakt. „Waarom zou je nog doorgaan? Het kost nu zoveel energie.” Gerda Bonninga in het gesloopte Kabouterbos in Alphen. © Merel Klijzing Alphen is niet de enige plaats in Nederland die zucht onder kaboutervandalisme. Bij het kabouterbos in Berlicum was het ook drie keer raak, net als in Alphen. Op Facebook delen de beheerders alle details van de kabouterplunderingen. Zelfs de ‘securitykabouters’, die naast de iconische rode puntmuts een zonnebril dragen en de wacht houden over het Noord-Brabantse kabouterbos, hebben het maar net overleefd: eentje is ervan afgekomen met een gebroken been. ‘Maar dat is snel hersteld’, laten de beheerders weten op Facebook. Ook in het kabouterbos in Capelle aan den IJssel, in het Schollebos, vond vorig jaar een slachtpartij plaats. De kabouters, die jarenlang door bewoners waren verzameld, overleefden de nacht van donderdag op vrijdag in september niet en kleine stenen gezichtjes met rode wangetjes vulden de bospaden. Een van de stenen kabouters was zelfs door een van de vandalen door het raam van een weggeefkastje gegooid. Omwonenden van de geliefde kabouterbossen kunnen zich niet voorstellen waarom je de onschuldige beeldjes tot moes zou slaan, maar waarom doen sommige mensen dat dan wel? Dat legt Lina van Drunen, onderzoeker aan de Erasmus Universiteit Rotterdam, uit. „Een kabouterbos is meer dan een verzameling stenen en hout”, zegt de onderzoeker. Ze legt uit dat het voor omwonenden een plek is waaraan herinneringen, gezamenlijke inspanningen en positieve ervaringen verbonden zijn. Maar vandalen zien dat niet. „Wie die band niet heeft, ziet misschien vooral een aantal objecten in de openbare ruimte.” Dat gebrek aan binding met de kabouters zorgt er volgens haar voor dat het voor de vandalen makkelijker is om ze te vernielen. „Het is niet dat ze geen empathie hebben, maar het kan gaan om het niet kunnen toepassen van empathie op dat specifieke moment.” Het kabouterpad tussen Huizen en Blaricum is al vaker vernield. In januari sloegen vandalen er opnieuw toe. Een van de slachtoffers was de populaire strandkabouter, die in een houten verkleedhokje met een hartvormig raampje klaarstaat voor een dagje aan het strand. Van het idyllische tafereeltje bleef na de vernieling weinig over. In Renkum in Gelderland en in het Leidsche Warmond sloegen vandalen ook toe. De agressie jegens de kabouters lijkt een trend, al heeft de politie geen specifieke cijfers. Onderzoeker Van Drunen legt uit dat bij het vernielen van een kaboutertje het slachtoffer – naast het beeldje zelf – eigenlijk onzichtbaar blijft: „Om de impact van het vernielen van een kaboutertje te begrijpen, moet een jongere beseffen dat iemand het heeft gemaakt, er tijd en liefde in heeft gestoken, dat anderen eraan gehecht zijn en da