Voeten op de bank of geen kaartje? Hoofdconducteur Renny bestrijdt agressie in de trein met poëzie

Hoofdconducteur Renny van der Galiën zet veel van de berichtjes die ze omroept op rijm. © Annabel OosteweeghelHoofdconducteur Renny van der Galiën zet veel van de berichtjes die ze omroept op rijm. Voeten op de bank of geen kaartje? Hoofdconducteur Renny bestrijdt agressie in de trein met poëzie Hoofdconducteur Renny (58) weigert NS-reizigers streng toe te spreken. In ons weekendmagazine Mezza vertelt ze hoe ze boze reizigers ontwapent met lieve woorden.Je kunt ook naar dit verhaal luisteren: Maak ons je Google-favoriet Wat een hondenbaan, dacht Renny van der Galiën (58) toen de buurman, een machinist, haar de functie van hoofdconducteur aanraadde. Na een burn-out in de bank- en verzekeringswereld was Renny op zoek naar een baan waarin ze het gevoel zou hebben dat ze ertoe deed. „Handhaven, boetes uitschrijven en streng zijn, dat was juist alles wat ik niet wilde.’’ Maar na een dag meelopen bleek dat ze als hoofdconducteur verschil kon maken en dat alle bijzondere ontmoetingen haar leven verrijkten als nooit tevoren. Om te laten zien dat een conducteur geen boeman is die door agressieve reizigers wordt belaagd, begon ze op sociale media verslag te doen van alle mooie, grappige en lieve dingen die ze dagelijks meemaakt in de trein. Haar accounts waren zo’n succes dat uitgevers haar benaderden en nu is daar dus een boekcontract. Mensen sporen wel bevat ontroerende anekdotes die steeds worden ingeleid door persoonlijke omroepberichten van de hoofdconducteur. Oproepjes tot medemenselijkheid, die ze niet zelden op rijm zet. „De NS wil de regel doorvoeren dat tassen op schoot moeten. Dat wist ik nog niet toen ik dit gedichtje maakte. Wat mensen vergeten; het balkon is niet gekoeld, maar een coupé wel. Dus het is fijn als reizigers zomers plaats voor elkaar maken in die gekoelde coupé.’’ Over zwartrijden heb ik geen oordeel, je weet nooit hoe zo’n situatie in elkaar steekt „Als er plek genoeg is, zal ik er nooit iets van zeggen als iemand z’n tas op een stoel zet; dat doe ik zelf ook. Veiligheid staat altijd voorop, maar waar het kan, werk ik buiten de regeltjes. Dan mogen er meer fietsen bij mij in de trein, dan mag iemand een koffer in het gangpad zetten. Ik ben dan wel 58, maar door jaren yoga lenig, dus ik stap er gerust overheen.’ Conducteur Renny: ‘Ik vraag altijd waaróm mensen geen vervoersbewijs hebben. Dan krijg je een heel ander gesprek.’ © Annabel Oosteweeghel „Over mensen die zwartrijden heb ik ook geen oordeel. Je weet nooit hoe zo’n situatie in elkaar steekt. Ik vraag altijd waarom mensen geen vervoersbewijs hebben. Dan krijg je een heel ander gesprek.’’ „Ik geef ze dan een kaartje met uitstel van betaling. Dat is de ritprijs plus de wettelijke verhoging. De factuur krijgen ze later in de brievenbus. Of ze die uiteindelijk overmaken, daar hou ik mij niet mee bezig.’’ „Natuurlijk zie ik weleens iemand in de trein van wie ik vermoed dat die geen kaartje heeft; die voelsprieten heb ik. Maar als ik mijn controleronde al heb gehad, stap ik niet speciaal op zo’n persoon af om het vervoersbewijs te vragen. Ik knoop vaak wel even een praatje aan, vaak zegt iemand zelf al meteen: ‘Ik heb geen kaartje’. Ik antwoord dan dat ik daar niet voor kom en alleen even wil kijken hoe het met diegene is.’’ „Ik ben van het de-escalerende model. In onze opleiding hebben wij geleerd om te luisteren, door te vragen, samen te vatten. Maar soms kun je beter je mond houden, heb ik ontdekt. Dan lost een situatie zich vanzelf op.’’ „Ik had eens een vrouw die me heel vinnig aansprak dat ik een reiziger met haar hondje moest wegsturen, omdat zij allergisch was. Terwijl ik de vrouw met dat hondje boos zag worden, legde ik mijn vinger tegen mijn lippen en probeerde ik met mijn ogen te zeggen: ‘Doe maar even niks’.” „Andere passagiers begonnen zich ermee te bemoeien en die agressieve vrouw droop met de staart tussen de benen af. Ik heb ook moeten leren dat ik soms beter niks kan zeggen als ik zelf pittig benaderd word.’’ „In het eerste j