Voor Trijntje Oosterhuis had haar succes een dikke rafelrand: ‘Ik heb me trillend en zwetend opgesloten’

Ze zong met wereldsterren, maar voelde zich vaak piepklein. Dertig jaar na de opening van de Amsterdam Arena (‘een mini-trauma’) vertelt Trijntje Oosterhuis in weekendmagazine Mezza over schuldgevoel, verlammende podiumangst en de zoektocht naar haar eigen, waarachtige stem.Je kunt ook naar dit interview luisteren: Maak ons je Google-favoriet ‘Ik heb net een gigantisch stuk van mijn haar laten knippen.’ Trijntje Oosterhuis wijst naar het kastanjebruine haar, dat inderdaad een stuk korter is. ‘Het was zo slecht geworden. Ik heb er vaak van die extensions in, maar ik was er klaar mee. Ik zat in de stoel en moest bijna hyperventileren, maar het grappige is: ik krijg alleen maar leuke reacties.’ De locatie voor het interview, café De Eendracht in Abcoude, is niet toevallig gekozen. Ze woont hier vlakbij samen met haar man Alvin en haar samengestelde gezin. Gisteren gaf ze hier nog een klein optreden in verband met de feestweek in het dorp. Een nabespreking met het personeel kan op deze ochtend dan ook niet uitblijven. Dan zegt ze: ‘Ik ben helemaal make-uploos trouwens. Niet dat je denkt: ze ziet er een beetje ziek uit. Ik moet zo de visagie in. Al draag ik anders ook weinig make-up. Ik leerde pas wat je met make-up kan doen toen we doorbraken met Total Touch. Wel leuk, maar het is niet mijn normale habitat. Ik heb wel een gezicht dat enorm kan transformeren, dat heeft niet iedereen. Dat is soms handig, want dan word ik niet herkend.’ Trijntje Oosterhuis. © Carin Verbruggen Broer Tjeerd Dertig jaar is het inmiddels geleden dat ze doorbrak met het nummer Touch Me There. Een hele generatie groeide op met hits als Somebody Else’s Lover en Love Me in Slow Motion, die ze samen met haar broer Tjeerd maakte in de groep Total Touch. Inmiddels is ze niet meer weg te denken uit de Nederlandse muziekindustrie. Ze zong met internationale grootheden als Stevie Wonder, Andrea Bocelli, Gregory Porter, Lionel Richie en Burt Bacharach, de legendarische Amerikaanse zanger en componist. Met Candy Dulfer, Edsilia Rombley en Berget Lewis vormt ze de Ladies of Soul, met wie ze de afgelopen jaren meerdere keren in de Ziggo Dome stond. Deze week verschijnt haar boek De Kracht van zingen. De totstandkoming ging niet zonder slag of stoot. Er was twijfel. ‘Wie zit er nu op een boek van mij te wachten?’ Het laatste wat ze wilde, was een autobiografie. ‘Een verzameling van groeimomenten en inzichten aan de hand van mijn zingende leven. Voor mij is kwetsbaarheid een enorme kracht. Ik heb laatst ook voor het eerst een plaat opgenomen waar niet aan is gesleuteld. Vroeger werden platen gewoon meteen op vinyl geperst. Daar kon je niets meer aan doen, maar tegenwoordig zit er altijd een edit overheen.’ ‘Dit keer dacht ik: we gaan er gewoon niets aan doen, gewoon bam, live op disc. Soms maak ik weleens een foutje of zeg ik een tekst verkeerd, maar het is wèl echt. Ik vind het belangrijk om daarin een voorbeeld te zijn voor nieuwe generaties. Zo van: zo klink je dus als je vijfendertig jaar op het hoogste niveau zingt en je een momentopname maakt. This is the best for now. Met mijn boek wilde ik die kwetsbaarheid ook laten zien. Ik zeg niet dat mensen door mijn boek geïnspireerd moeten raken of er wat aan moeten hebben, maar het kan zomaar zijn dat iemand dit boek leest en denkt: wat een verademing dat zij dit ook heeft.’ Dan zegt ze: ‘ Ben je eigenlijk al begonnen met opnemen? Het zou zonde zijn als je iets mist.’ Trijntje Oosterhuis met de jurk die ter gelegenheid van de opening van de Amsterdam Arena in 1996 werd gemaakt. © ANP Je podiumangst komt in je boek veelvuldig aan bod. Zo staat er een anekdote in over je optreden in 1996 bij de opening van de Amsterdam Arena. Vlak voordat je op moest, kreeg je een paniekaanval. ‘Hyperventileren, zweten, alles erop en eraan. Ik stond op het punt om door te breken en het was of ik ineens besefte wat er allemaal mis kon gaan. Ik zat niet lekker in mijn vel, had net mijn relatie uitgemaakt en stond daar in di