‘Wat moet ik met die gozer?’, dacht Coen toen hij Sander zag, nu bestaat hun show 20 jaar

Coen en Sander waren de eerste tien jaar geen vrienden van elkaar. © Malou van BreevoortCoen en Sander waren de eerste tien jaar geen vrienden van elkaar. Interview ‘Wat moet ik met die gozer?’, dacht Coen toen hij Sander zag, nu bestaat hun show 20 jaar Coen als radionerd, Sander als olifant in de porseleinkast: zo werden Coen Swijnenberg en Sander Lantinga bij elkaar gezet. Nu ze twintig jaar later het jubileum van De Coen & Sander Show vieren, zijn de mannen zowat broers, vertellen ze in dit interview met ons weekendmagazine Mezza. Maak ons je Google-favoriet Het is kwart voor elf als Coen (46) en Sander (49) met excuses de vergaderruimte van radiozender Joe binnenkomen, een ietwat onpersoonlijke, kale kamer. Coen kijkt naar de tafel met de zes stoelen eromheen. ‘Waar wil je ons hebben?’ Hun ochtendshow zit er al even op. Ze hebben net met het team geëvalueerd. Wat ging er goed? Wat kon beter? Het liep allemaal wat uit. Deze week vieren ze het twintigjarig jubileum van De Coen & Sander Show. Het duo ontstond al twee jaar eerder, toen hun toenmalige werkgever 3FM de mannen min of meer bij elkaar schoof. Coen: ‘Ze dachten: nou, hier hebben we Coen, de radionerd. Hij kan schuiven, snapt een beetje hoe het werkt met plaatjes draaien en aan- en afkondigingen. En dan zetten we daar Sander bij. Hij zat destijds bij MTV, was een soort olifant in de porseleinkast en moest een beetje getemd worden. In het begin dacht ik echt: wat moet ik met die gozer?’ Live op de radio leren ze elkaar uiteindelijk kennen. Eerst op de vrijdagavond, waar ze samen de tijdelijke show Lantinga & Swijnenberg maakten. Twee jaar later kregen ze de kans om er een dagelijkse middagshow van te maken. Coen (links) en Sander hebben iets te vieren. © Malou van Breevoort Wat kenmerkte jullie eerste jaren als duo? Sander: ‘Toen we net begonnen met de middagshow was ik 29. Dan ligt de wereld nog aan je voeten en is alles nog een onbelopen dek met sneeuw. Ik had grenzeloze energie. Het liefst maakte ik zes uur radio in drie uur. Ik had niets te verliezen ook. Nu ben ik bijna vijftig en kan ik zeggen dat dat hemelbestijgende er wel echt af is.’ Coen: ‘In die eerste jaren was het af en toe complete chaos in de studio. Ik kon Sander niet zo goed peilen. Ik vond hem wel heel grappig, maar wist verder niet zo goed wat ik aan hem had. Ik was een brave radiomaker en kleurde netjes binnen de lijntjes. Soms is het dan goed om een duwtje te krijgen, maar dit was een orkaan. Soms zat ik terug in de auto en dacht ik: wat is er nou weer over mij heen gekomen?’ Het ging er in die tijd wild aan toe. Sander sprong op het dj-meubel om zijn broek te laten zakken en keihard een scheet te laten in de microfoon, of gooide doodleuk de schuif weer omhoog tijdens een plaat die Coen net had ingestart. Sander: ‘Ik kwam bij MTV vandaan, waar ik mijn eigen programma had en mijn eigen koers mocht bepalen. Ik had nul verstand van radio en wilde me vooral bewijzen. In die beginjaren was onze relatie ook vooral zakelijk. We konden het prima met elkaar vinden, maar we kwamen niet bij elkaar over de vloer.’ Sander: ‘Als je mij de eerste tien jaar de vraag had gesteld of we vrienden waren, dan had ik nee gezegd, maar als je elkaar elke dag ziet, weet je op een gegeven moment zoveel van elkaar. Je kent elkaars relaties, weet van de ander wanneer het wat minder gaat. Er ontstaat vanzelf een soort symbiose. Je voelt, je weet, je ademt bijna wat de ander denkt.’ Sander: ‘We zijn geen vrienden die ook buiten het werk uitjes plannen. Ik zie Coen als een broer. Zo zou je het denk ik nog het beste kunnen omschrijven, heel familiair. Ik kan mijn broer soms twee maanden niet zien, maar wanneer we elkaar wél zien is het goed. Diezelfde band heb ik met Coen. Als we vakantie hebben, dan spreken we elkaar bijvoorbeeld niet. Dat is ook heel gezond, denk ik.’ Zijn er dingen die je door de ander over jezelf hebt geleerd? Coen: ‘Euh, nee, dat weet ik niet.’ Sander, grappend: ‘Op psychologisch vlak zi