Wat we kunnen leren van Giorgia Meloni: stoer doen, maar slim zijn

© Isabel Infantes/Pool Reuters via Wat we kunnen leren van Giorgia Meloni: stoer doen, maar slim zijn In Rome is het politiek rustiger dan in Londen, Parijs, Berlijn of Den Haag, schrijft Hans Nijenhuis in dit commentaar. 3 reacties Maak ons je Google-favoriet Een lesje in stabiliteit van de Italianen: het is even wennen. Wat wisten we immers over de Italiaanse politiek? Dat regeringen er sneller vielen dan je op een Romeins terras een espresso kon drinken. Maar deze week bereikte Giorgia Meloni een historische mijlpaal: met 1413 dagen in functie, bijna vier jaar, is zij de langstzittende, onafgebroken premier van Italië sinds Benito Mussolini. Het is de omgekeerde wereld. Sinds haar aantreden was het in Frankrijk, Groot-Brittannië en Nederland een komen en gaan van premiers. In Parijs en Den Haag heeft de regering geen meerderheid in het parlement. In Duitsland zijn zondag verkiezingen in de deelstaat Saksen-Anhalt, waarin de uiterst radicale AfD een absolute meerderheid dreigt te halen. Wat kunnen we van Meloni leren? Het antwoord is verrassend simpel: de tucht van het besturen wint het bij haar van campagnetaal. Waar in Nederland tegenstellingen worden uitvergroot, kiest zij voor pragmatisme. Felle anti-EU-retoriek maakte plaats voor een uitstekende relatie met de Europese Commissie. Als ze die grens oversteekt, krijgt de vergelijking met Mussolini een grimmige bijklank Haar regering houdt zich keurig aan de Europese begrotingsregels en bracht het overheidstekort terug van ruim 8 procent naar 3 procent. Door in Brussel constructief aan tafel te zitten, haalde Meloni miljarden binnen. Er was veel aandacht voor haar stoer klinkende asieldeal met Albanië, maar geruisloos kende ze een quotum van 450.000 werkvisa toe aan arbeidsmigranten om het personeelstekort in de eigen landbouw en industrie op te lossen. Dat wil niet zeggen dat in Italië alles goed gaat. Meloni heeft geluk met een hopeloos verdeelde oppositie. De economische groei is minimaal. Noodzakelijke hervormingen schuift de regering voor zich uit. De top van de publieke omroep werd vervangen door regeringsgetrouwe figuren. Meloni en haar coalitiegenoten schromen niet om kritische journalisten aan te klagen wegens smaad. Rechters die besluiten van de regering terugfluiten worden openlijk weggezet als ‘politiek’ en ‘links’. En Meloni zinspeelt op een nieuwe kieswet die de premier veel meer macht geeft. Als ze die grens oversteekt, krijgt de vergelijking met Mussolini een grimmige bijklank. Maar vooralsnog is de les voor Nederland helder: wie kiest voor pragmatisme, financiële tucht en internationale betrouwbaarheid, krijgt daar stabiliteit voor terug. LUISTER OOK naar onze dagelijkse nieuwspodcast Praat Mee met AD Lees meer commentaar16 Wanneer rekenen we af met die dinsdag-donderdag-economie?