Xavi nam grootmoedig de schuld op zich in Thessaloniki, maar Noa Lang vertelde hoe het bij Oranje écht zit

Noa Lang. Inzet: Maarten Wijffels. © Getty Images/DPG MediaNoa Lang. Inzet: Maarten Wijffels. Xavi nam grootmoedig de schuld op zich in Thessaloniki, maar Noa Lang vertelde hoe het bij Oranje écht zit Onder Ronald Koeman lukte het Oranje de afgelopen jaren nooit om stabiel te presteren. Twee helften van (ongeveer) hetzelfde niveau kwam zelden voor. Dat is ook het beeld in de eerste serie duels onder zijn opvolger, zo ziet onze voetbalexpert Maarten Wijffels. Maarten Wijffels Voetbalverslaggever 2 oktober 2026, 11:00Laatste update: 11:18 Maak ons je Google-favoriet Daar stond hij dan, Xavi Hernández. Grootmoedig nam de bondscoach de schuld op zich voor de dramatische eerste helft in Thessaloniki. Een controlerende middenvelder teveel opgesteld, zei Xavi, een offensieve te weinig. De driehoek in het middenrif had al meteen een ruit moeten zijn. En het had ook wel wat ambitieuzer en energieker gemogen voor de pauze. Enzovoorts, enzovoorts. Terwijl hij het zei, vertelde Noa Lang even verderop in het stadion het échte verhaal van Oranje. Lang schetste in alle eerlijkheid het bredere plaatje. ,,We willen een topland zijn, we willen ons meten met toplanden, maar we struggelen te vaak, al jaren’’, sprak Lang. ,,Zoals wij de eerste helft voor de dag kwamen, dat moet een keer afgelopen zijn.’’ Ik sta zelf al een jaar stil in mijn ontwikkeling. Ik ben de eerste die dat toegeeft Ja, hij had nu zelf een goede tweede helft gespeeld. ,,Creativiteit gebracht. Lef. Maar ik heb niet gescoord en ook geen assist gegeven. Niet beslissend geweest. Laten we eerlijk zijn’’, zei de aanvaller van Napoli: ,,Ik sta zelf al een jaar stil in mijn ontwikkeling. Ik ben de eerste die dat toegeeft.’’ In Griekenland leverde Oranje een kopie af van een wedstrijd die het zo vaak speelt. De eerste helft had alles weg van alle recente duels uit en thuis met Polen. Of pak ‘m beet op bezoek in Hongarije, deze maand een jaar terug. De tegenstander compact op eigen helft, Oranje richting 70 procent balbezit, maar met amper doelgevaar en kansen. Traag en voorspelbaar gaat de bal rond, terwijl de tegenpartij scherp countert, kansen uitspeelt en wél scoort. Vanuit hun loopgraven slaagden de Grieken erin om voor de pauze toch negen keer op doel te schieten van binnen Oranjes zestienmeter. Dit soort teams zoekt direct één of twee spitsen en sluit razendsnel bij met meerdere spelers onder wie de backs. Nederland vond onder Ronald Koeman de voorbije jaren nooit een antwoord op ploegen die over de hele breedte van het veld doorkomen, met backs die de buitenbaan bezetten en met middenvelders die diepgaan ‘aan de binnenkant’, in jargontaal. Ook tegen niet-Europese teams is er dat euvel. Kijk de eerste helft van Nederland - Ecuador van afgelopen maart terug en je ziet hetzelfde probleem. Dat ligt er niet aan of een bondscoach voor een ruit of een driehoek op het middenveld kiest. Het is het lezen van een wedstrijd door de spelers in het veld. Het is de countercontrole die hapert, mede omdat Oranje tekortschiet in onderlinge communicatie wie wie overneemt. En wanneer wel en wanneer niet. In Thessaloniki was er een minuut gespeeld toen Quinten Timber een mannetje dacht door te kunnen geven aan Micky van de Ven, maar die stond al in de dekking. Kort daarop was er zo’n moment met Joey Veerman en Van de Ven. Griekenland brak prompt door over links, maar Oranje ontsnapte nog. Het probleem tegen teams die vanuit de loopgraven dodelijk counteren ligt ook in het eigen opbouw- en aanvalsspel. In Thessaloniki had Denzel Dumfries weer zo’n avond dat hij voor rust veel te hoog speelde. Hij stond al in de positie in plaats van dat hij er kon komen. Het nam alle ruimte weg voor Crysencio Summerville. Van Bommel heeft een beetje ruimte nodig. Anders valt het wapen van zijn (start)snelheid weg. En op de andere flank zag je linksbuiten Van Bommel constant gebaren: kom nou, speel die snelle wisselpass van rechts naar links op mij. Maar die pass kwam niet, of te laat, zoals dat o