Zakaria Boufangacha wordt baas van het amateurvoetbal: ‘Voetbal is een wezenlijk onderdeel van onze samenleving’

Zakaria Boufangacha. © Angeliek de JongeZakaria Boufangacha. Zakaria Boufangacha wordt baas van het amateurvoetbal: ‘Voetbal is een wezenlijk onderdeel van onze samenleving’ Zakaria Boufangacha is per 15 december de nieuwe directeur-bestuurder amateurvoetbal bij de KNVB. Aan de hand van zes steekwoorden stelt de voormalig vakbondsbestuurder zichzelf voor. Fabian van der Poll Voetbalverslaggever 28 september 2026, 20:00Laatste update: 20:20 Maak ons je Google-favoriet Afgelopen zaterdag was Zakaria Boufangacha (44) spelbegeleider bij een wedstrijd van zijn oudste zoon. Vanaf de zijlijn stond een vader van de tegenstander in plat Amsterdams op hem te mopperen. Daar heb je weer zo’n agressieve voetbalouder, dacht Boufangacha. „Maar ik twijfelde om er wat van te zeggen’’, zegt hij. „Ik zag de krantenkoppen al voor me: ‘Nieuwe directeur amateurvoetbal betrokken bij ruzie op het veld’.’’ Hij grinnikt. Na een poosje vroeg hij alsnog of de man zijn toon kon matigen. Het hielp. Na afloop gaf de man toe dat de spelbegeleider gelijk had. Boufangacha: „Ik schudde hem de hand en het was weer goed. Soms heeft iemand toch even een spiegel nodig...’’ Per 15 december dit jaar zal het leven van de vrijwilliger van het Vleutense COV Desto non-stop om voetbal draaien. Dan wordt de voormalige FNV-bestuurder directeur-bestuurder amateurvoetbal bij de KNVB, zo maakte de bond maandag bekend. Aan de hand van zes steekwoorden stelt Boufangacha zichzelf voor. „Op mijn 7de ging ik voetballen bij SV Geinoord in Nieuwegein, nu SV Parkhout. Een juf op school zag mijn enthousiasme voor het spel en zei dat ik bij haar club moest komen. Juf Gerda Slot... Helaas leeft ze niet meer.’’ „Bij Geinoord heb ik vrienden gemaakt die ik nog steeds zie. Maar het hielp ook bij de integratie van mijn ouders, beiden geboren in Marokko. Mijn vader, arbeider in de toenmalige Henkel-zeepfabriek in Nieuwegein, ging altijd mee en belandde in de kantine tussen mensen die hij anders misschien wel nooit was tegengekomen. Voetbal doorbreekt de bubbels waarin we leven. Dat is het mooie aan het amateurvoetbal.’’ ,,Na een paar jaar werd ik door PSV gescout. Ik haalde het niet, maar maakte wel de stap naar USV Elinkwijk in Utrecht, dat met PSV samenwerkte. Ondanks dat ik niet bij PSV kwam, bleef ik de hoop houden dat ik profvoetballer zou worden.’’ Óf je haalde het profvoetbal. Óf je faalde. Zo beleefde ik de sport „Dat kwam ook door mijn vader. Hij was bloedfanatiek. Hij reed me overal naar toe, maar was ook keihard. Als ik volgens hem niet goed had gespeeld, kon hij zo een heel weekend boos zijn.’’ „Ik keur dat niet goed, maar begrijp hem inmiddels wel beter. Na drie dochters was ik zijn eerste en enige zoon. In de masculiene Marokkaanse cultuur die hij kende, was ik dé man. En ik denk ook dat hij voetbal zag als een opstap naar een ander en misschien wel beter bestaan ten opzichte van de mogelijkheden die hij als gastarbeider had.’’ „Uiteindelijk ben ik rond mijn 15de gestopt. Om meerdere redenen, maar de druk was daar een van. Óf je haalde het profvoetbal. Óf je faalde. Zo beleefde ik de sport.’’ Als profvoetballer ging Zakaria Boufangacha het niet redden, dus moet hij zijn doelen aanpassen. © Angeliek de Jonge ,,Daarna heb ik nooit meer serieus gevoetbald. Ja, in mijn dromen. En het rare is: in die dromen speelt druk vaak een grote rol. Dan wil ik een bal schieten, maar krijg ik mijn benen niet vooruit. Alsof ik letterlijk lood in mijn schoenen heb.’’ „Van die druk ben ik me heel bewust op het veld. Inmiddels ben ik al een jaar of acht trainer en coach bij COV Desto, de club van mijn kinderen. Eerst van mijn dochter, nu bij mijn oudste zoon. Training geven was niet altijd makkelijk te combineren met mijn baan bij FNV, maar het bracht me zoveel plezier dat ik het per se wilde blijven doen. Dan maar even doorwerken in de avond...’’ „Cliché of niet, plezier is voor mij het belangrijkst. ‘Zijn we aan het slapen?’, hoor ik ouders weleens langs de lijn roepen. Of: ‘