Zelfs de ouders van Daan (26) komen pas tien jaar later achter zijn trauma: zijn naaktfoto’s werden verspreid op school

Daan Schoenmakers uit Bergeijk was veertien toen zijn naaktfoto’s werden doorgestuurd en op school rondgingen. Wat begon als privécontact, veranderde in een nachtmerrie die hij voor zijn ouders verborgen hield. Inmiddels is hij 26 en brengt hij een boek uit over het trauma. Daardoor ontdekken ook zijn ouders, ruim tien jaar later, wat er destijds speelde.

Daan groeide op met zijn ouders en drie broers in de pastorie op ’t Loo, naast de kerk. Zijn jeugd draaide om buiten spelen, voetballen in de achtertuin en de bossen in trekken. In het dorp kende iedereen elkaar en had hij veel vrijheid. Ook zijn start op het Rythovius College in Eersel verliep soepel. In de eerste klas van het gymnasium maakte hij vrienden en had hij plezier. Met zijn vriendengroep haalde hij grappen uit: via de intercom kondigden ze bijvoorbeeld gratis worstenbroodjes in de kantine aan. Leren ging hem goed af, al voelde hij soms de druk om zich te meten met zijn oudere tweelingbroers.

Via Snapchat leerde hij een meisje van een andere school in de Kempen kennen. Ze raakten aan de praat en stuurden elkaar intieme beelden. Voor Daan hoorde dat bij jong zijn en dingen uitproberen. Hij vertrouwde erop dat de foto’s privé zouden blijven en weer zouden verdwijnen. Dat vertrouwen bleek onterecht. Via een gezamenlijke kennis hoorde hij dat zijn beelden rondgingen tijdens een volleybalkamp waar het meisje op dat moment was. Eerst kreeg hij nog de verzekering dat het daarbij zou blijven. Al snel besefte hij dat de verspreiding niet meer te stoppen was.

De paniek was enorm. Op school kreeg Daan opmerkingen naar zijn hoofd, maar hij vertelde niemand wat het met hem deed. Ook thuis zweeg hij, uit angst zijn ouders teleur te stellen. Hij hoopte dat het zou overwaaien als hij niet reageerde. Ondertussen bleef hij goede cijfers halen en naar school gaan, hoe weinig hij daar ook naartoe wilde. Thuisblijven zou vragen oproepen. Zijn broers hoorden uiteindelijk wel over de foto’s en maakten er grappen over. Daan verwijt hun dat niet: ook zij waren tieners die niet wisten hoe ze ermee moesten omgaan. Een vriend adviseerde hem de situatie naar zich toe te trekken, zodat anderen geen grip meer op hem zouden hebben. Zelf wilde hij vooral wegkruipen.

Na verloop van tijd nam de aandacht af, maar helemaal verdwenen was het onderwerp nooit. Terugkijkend ziet Daan de gebeurtenissen als een belangrijke reden waarom hij na de middelbare school snel uit huis wilde. Met zijn boek doorbreekt hij nu het stilzwijgen tegenover zijn ouders. Het verhaal dat hij jarenlang achter goede cijfers en een ogenschijnlijk gewoon schoolleven verborgen hield, wordt daarmee ook voor hen zichtbaar.