Zo krijg je goed co-ouderschap: ‘Ik snap heel goed dat je papa mist’

Het gaat om het geluk van je kind, niet om jouw gelijk, zegt Hedwig Montgomery, psycholoog en gezinstherapeut. © Getty Images, Janne RuglandHet gaat om het geluk van je kind, niet om jouw gelijk, zegt Hedwig Montgomery, psycholoog en gezinstherapeut. Zo krijg je goed co-ouderschap: ‘Ik snap heel goed dat je papa mist’ Morgen is het de Dag van de Scheiding. In de afgelopen twintig jaar is het aantal ouders dat na een scheiding kiest voor co-ouderschap sterk gestegen. Maar wat is eigenlijk goed co-ouderschap en hoe krijg je dat voor elkaar? De Noorse gezinstherapeut Hedvig Montgomery legt uit. Maak ons je Google-favoriet De handtekeningen zijn gezet. De afspraken zijn gemaakt, de spullen verdeeld en het is duidelijk wanneer de kinderen waar slapen. Na alle gesprekken, emoties en praktische zaken die bij een scheiding komen kijken, kan het voelen alsof er eindelijk een punt achter het proces van uit elkaar gaan is gezet. Toch is het volgens Hedvig Montgomery, auteur van het onlangs verschenen boek In zeven stappen naar succesvol co-ouderschap, belangrijk om te beseffen dat het co-ouderschap dan pas begint. „Als volwassene kun je misschien een streep zetten onder een relatie, maar voor een kind begint het dan pas. Het gaat om talloze verjaardagen, vakanties en familiebijeenkomsten, over de puberteit en de jongvolwassen jaren, en ja, zelfs over de bruiloft van je kind en de kleinkinderen die nog komen.’’ Inmiddels kiest in Nederland 27 procent van de gescheiden ouders voor co-ouderschap, een vorm waarbij beide ouders 50 procent van de zorg op zich nemen. Het is volgens Montgomery echt niet nodig om beste vrienden te worden met je ex. Voor goed co-ouderschap is het genoeg wanneer twee ouders elkaar af en toe vriendelijk toeknikken en de overgang van het ene naar het andere huis zo soepel mogelijk verloopt. Gymkleren, drinkflessen, zakgeld, ouderavonden, toernooien, kleding, laptopladers, speelgoed: de saaie, praktische zaken moeten zo goed mogelijk in kannen en kruiken zijn. De regels mogen per huishouden best verschillen. Montgomery: „Zelfs als je nog samenwoont, ben je als ouder anders. Kinderen zijn prima in staat om te begrijpen dat het bij papa anders gaat dan bij mama, zo lang er maar niet telkens een jetlag ontstaat als het kind van het ene naar het andere huis gaat.’’ Natuurlijk kan het zijn dat je vindt dat het er in het andere huishouden veel te streng aan toe gaat, of juist te soepel. Het is dan volgens Montgomery vooral belangrijk dat je niet gaat compenseren. „Ik zie vaak dat een ouder denkt: ‘Bij je moeder is het altijd zo streng. Als je bij mij bent, doe ik juist heel makkelijk.’ En vervolgens denkt de moeder: ‘Bij hun vader zijn er geen regels, dus ik moet nog strenger worden.’ Dan duwen de twee huizen elkaar steeds verder weg van wat goed is voor het kind, en krijg je extremen.’’ Goed co-ouderschap betekent ook dat je laat zien dat je kind altijd bij jou terecht kan voor steun. Die stabiele thuisbasis is volgens Montgomery essentieel, juist in een tijd waarin die voor een kind ineens is weggevallen. „Als je kind ’s avonds huilend vertelt dat het papa zo mist, dan is dat wellicht geen leuke boodschap. We willen allemaal dat ons kind het fijn heeft bij ons.’’ Toch is ‘maar wij hebben het hier toch ook heel fijn’ niet het antwoord dat je zou moeten geven. „Het probleem met zulke uitspraken is dat het eerder een strijd aanwakkert tussen de twee huizen, dan dat je het gevoel van je kind erkent. Zeg liever: ‘Ik snap heel goed dat je papa mist. Gelukkig zie je hem donderdag weer.’’’ Natuurlijk ben je niet voor niets uit elkaar gegaan. Er kunnen gevoelens zijn van irritatie, jaloezie en woede, naast pijn, verdriet en gemis. Maar die emoties beïnvloeden niet alleen hoe je reageert, ze kleuren ook je herinneringen. Dat wat ons het hardste raakt, is ook wat we ons het beste kunnen herinneren. Montgomery: „Wanneer je ex de gymspullen vergeet, hoef je dat niet meteen op te vatten als sabotage. Je kunt ook tegen