Zoon Tim (11) stelt vanaf de achterbank de confronterende vraag: ‘Hoe waren mijn zusjes eigenlijk?’

Fleur ligt muisstil in haar wiegje. Naast haar maakt Eline nog pruttelgeluidjes. Enkele weken later moeten Maartje (46) en Wietse (48) Weistra uit Apeldoorn ook Eline begraven. Een vraag van hun zoon Tim, jaren later, zet alles op scherp. Maak ons je Google-favoriet „Hoe waren mijn zusjes eigenlijk?” vraagt Tim (nu 11 jaar) aan Maartje en Wietse vanaf de achterbank van de auto. Het gezin is twee zomers geleden op vakantie in de Franse Dordogne, onderweg naar een idyllisch kasteel in de buurt. Maartje en Wietse verstarren. Dan beginnen ze te vertellen. Over hoe lief ze waren. Dat ze gezond geboren en goed op gewicht waren. „Maar veel verder kwamen we eigenlijk niet”, zegt Wietse peinzend. Sommige herinneringen aan hun twee dochters vervagen langzaam. Dat besef komt binnen, door deze ene vraag. Eline en Fleur overlijden een paar weken na elkaar, in de zomer van 2012. Wietse: „Veel verhalen van ouders die een kind verliezen, gaan over hoe het leven nooit meer echt leuk wordt. Natuurlijk is het verdriet er altijd, dat blijft ook. Maar wij hebben nooit gewild dat ons leven alleen nog maar daarom zou draaien.” Hij zit in de woonkamer in Apeldoorn, zijn vrouw Maartje naast hem aan tafel. Een foto van hun twee dochters staat in een zilveren lijst naast de televisie. Een kaarsje ervoor. © Nardo Jacobs „Een paar maanden na het overlijden van Eline en Fleur gingen we naar Tenerife. We zaten in de zon, met palmbomen, lekker eten. Toen merkten we langzaam: het leven heeft ook nog mooie kanten.” Maartje: „We willen laten zien: ook met zo’n groot verlies kan er weer ruimte komen voor liefde en geluk.” „Maar de belangrijkste reden is Tim. Toen hij vroeg hoe zijn zusjes waren, ontdekten we dat herinneringen verdwijnen als je ze niet blijft vertellen. Dat werd ons toen heel duidelijk.” Daarom begint Wietse te schrijven. Over Eline en Fleur, over die heftige dagen die in hun geheugen zijn gegrift. Maar ook juist over die kleine details. De babyfoon waar geen vrolijk gebrabbel meer uitkomt, maar die alleen ruis en gekraak laat horen. Het Nijntje-pakje dat Wietse bij de Prénatal uitkiest voor Fleur. En waar ze ook in wordt begraven. Het moeten eigenlijk een paar A4’tjes worden, maar de stapel bladzijdes groeit en groeit. Daarom bundelt Wietse de tekst in een boek, dat nu te koop is: Streep hun naam niet door. Witte Allstar-gympen, blauwe spijkerbroek, blauw capuchonvest. Wietse heeft deze outfit die zomer van 2012 zorgvuldig uitgezocht. Dit droeg hij toen zijn tweelingdochters Eline en Fleur werden geboren. En hij wil in dezelfde kleding Fleur naar haar laatste rustplaats brengen. Wietse: „Tuurlijk ben je in het begin extra alert. Toen Tim een baby was, sliepen we met alle deuren open. We wilden alles horen, elk geluidje meekrijgen.” © Nardo Jacobs Enkele dagen eerder loopt hij, vlak voor zijn werk, nog even de babykamer in. Om even een kijkje te nemen bij zijn dochters van negen weken. Het zonlicht piept al tussen de gordijnen door. Eline kijkt hem met grote ogen aan. Maar Fleur ligt muisstil in haar wieg. „Helemaal bleek. En ze had alle melk uitgespuugd. En toen bleek... toen had ik eigenlijk al gelijk door dat ze was overleden”, vertelt Wietse met zachte stem. „Ondertussen lag Eline ernaast, lekker pruttelgeluidjes te maken”, zegt Maartje, haar stem net zo zacht als die van Wietse. „Terwijl de hele woonkamer vol zat met politie en ambulance, gaf ik Eline de fles. Dat ging gewoon door.” Vier weken later trekt Wietse dezelfde witte sneakers aan. Weer die blauwe jeans en het capuchonvest. Want hij moet ook zijn andere dochter, Eline, begraven. Ook zij ligt op een ochtend stil in haar bed. Maartje en Wietse schreeuwen het uit, als ze haar vinden. Hun kreten zijn zo hard, dat de buren het horen. Wietse: „Bij zowel Eline als Fleur waren de bijnieren niet ontwikkeld. Als die niet functioneren, ben je als een computer zonder virusbescherming.” Maartje: „Dan is het wachten tot er iets in je lijf komt en dan heb je daar geen wee